پیامبر (ص) بر چه چیزی تاکید داشت؟ - وبلاگ شکوفه

به گزارش وبلاگ شکوفه، مرتضی میرحسینی؛ ابن واضح یعقوبی در تاریخ خود می نویسد: و، چون پیامبر وفات کرد مردم گفتند ما گمان نمی کردیم که پیامبر خدا تا بر همه زمین دست نیابد خواهد مُرد و عمر بیرون آمد و گفت به خدا قسم پیامبر نمرده است و نمی میرد، اما چنان که موسی چهل شب ناپدید شد، ناپدید می شود و سپس بازمی شود.

ابوبکر او را آرام کرد و گفت که خداوند خبر مرگ او را پیش از این به ما داده بود که فرمود انک میت و انهم میتون (اشاره به آیه 30 از سوره زمر: بدون شک تو خواهی مُرد و آنان (هم) مردنی هستند).

پیامبر خدا در دل ها و دیده ها بامهابت و بزرگوار بود. به زیبایی و پاکیزگی آراسته و خوشرو و گشاده رو و خوش اندام بود. از چهارشانه بلندتر و از بلندبالا کوتاه تر، نه عیب بزرگی شکم داشت و نه نقص کوچکی سر. چند نفر از خویشاوندانش به او شباهت داشتند، اما از همه بیشتر نوه اش حسن پسر بزرگ علی و فاطمه به او شبیه بود که به قولی ابوبکر هنگامی حسن را در یکی از کوچه های مدینه دید و به او گفت بابی شبیه بالنبی، غیرشبیه بعلی: پدرم فدای تو باد که شبیه پیامبری نه شبیه علی.

راوی می گوید پیامبر را پیش از خاکسپاری غسل می دادند و این کار را داماد و پسرعمویش علی به عهده گرفته بود و فضل بن عباس و اسامه بن زید هم به او کمک می کردند.

این سه نفر آن شب در آن خانه صدایی از منشأیی ناپیدا شنیدند که می گفت همه می میرند و بعد از مرگ در روز رستاخیز برای آنچه نموده اند و ننموده اند از آنان سوال خواهد شد. دیگر آنکه اهل آن روزگار گفته اند رسول الله در خطبه هایش پند های بسیار می گفت و مدام میان درستی و نادرستی مرز می کشید.

بار ها از او شنیدند که می گفت مومن بد نمی نماید و پوزش می طلبد و منافق هر روز بد می نماید و پوزش نمی خواهد. همواره می گفت چهار ویژگی در هر کسی باشد، خدای بزرگ رستگاری اش را تضمین می نماید: نگهداری از یتیم، مهربانی، نرمخویی با زیردستان و مهرورزی به پدر و مادر. یارانش را بعد از پذیرش توحید، به تلاش در انجام کار درست، شرم، قدرشناسی و خوش اخلاقی مشروط می کرد و وقاحت و ناسپاسی و تندخویی را زشت می شمرد.

می گفت اگر ستم کردید، یا ستمگری را در ستمش کمک دادید، یا حتی چشم به روی ستمِ ستمگری بستید، خودتان را مسلمان ندانید و در روز حساب منتظر شفاعت من نباشید.

مسلمانان را به انجام تکالیف دینی و جدی گرفتن عبادت های فردی و جمعی بسیار سفارش می کرد، اما در نظرش معیار مسلمانی، راستگویی و امانتداری بود.

هم در حراست از حقیقت بسیار جدی و استوار بود و می گفت از فریب دادن دیگران بپرهیزید و دروغ نگویید که از بزرگ ترین گناهان کبیره است و عادت به آن موجب تباهی فرد و جامعه می گردد؛ پس بر تو باد به راستگویی و نباید که از دهانت هرگز دروغی درآید که خداوند دروغگویان را، هم در جهان و هم در آخرت از خود طرد می نماید. بعلاوه به پیروانش هشدار می داد به خدایی که جانم به دست اوست، هیچ کس چیزی را به ناحق به دست نمی آورد مگر آنکه روز رستاخیز در حالی که آن را به پشت گرفته است خدا را ملاقات کند.

منبع: روزنامه اعتماد